قسمتی از منظومه ی روسری

شب را درون قوطی کبریت ریخت و

خود را درون پاکت سیگار سوخته .

حالا دگر تمامی خوانندگان شعر

چشمانشان به پنجره ی خانه دوخته .

*******************

یعنی به سادگی وسط دوزخ و بهشت

با پشت تا شده تک و تنها قدم زنان .

حالا فرشتگان و خدا مطمئن شدند

او گیر کرده بین اتاقش و آسمان .

******************

یعنی که پشت پنجره ی خانه چند عکس

در لابه لای قاب شکسته به روی فرش .

یعنی که دست و پای من و دست و پای دل

هنگام رفتن تو فرو رفته توی فرش .

******************

تسلیت مرا بپذیرید ـ این اتاق

در سوگ ناگهانی تقویم مرده است .

یعنی تمام خاطره هایی که خوب بوذ

ـ را یک نفر بدون کم و کاست برده است .

******************

یک جفت شمعدان طلایی و آینه

گم گشته بعد رفتن تو توی تاقچه

تسلیت مرا بپذیرید ـ یک نفر

پاشیده خاک را به سرو روی تاقچه .

******************

یعنی که کنده می شود از سقف پنکه و

 رنگ سفید روسریت قرمز و سیاه .

یک جفت دستکش که پر از دستهای توست

در لابلای پنکه و تو گشته راه راه .

*****************

پاهام میخکوب شده گوشه ی اتاق

فریاد گم شده ست در این لحظه ی سکوت .

سوراخ و سیم های پریشان توی سقف

حالا بدون پنکه و لبریز عنکبوت .

****************

کز کرده بین خاطره هایی شبیه مه

در لابلای پله و ایوان خانه مان .

سیگار بهمن و بغلش چند قطره اشک

یعنی رسیده لحظه ی پایان داستان .

****************

من ماندهام درون هجوم سیاه شب

در آخرین دقایق یک سال درد ناک .

حالا تمام پنکه و سیگارو روسری

مدفون شدند در دل اندوهگین خاک .

قرار بود بماند ...تا پله ها یکی یکی زیر پاهام برسد به حوض بدون ماهی و بعد سر بخورد تا درخت بید نزدیک دروازه .

بله قرار بود هیچ دروازهای بسته  نباشد تا کسی در انتظار گشودنش هی این پا و آن پا نکند .

اصلا یکی بو دو یکی نبود .

نه من ....نه تو .....چند تا کاشی و چند تا پله که برسد تا اتاق .

آنقدر تصورش سخت نیست .

کسی توی اتاق خواب زنی را میبیند که دامنش سرخ است و لبهاش کبود وهی مدام از فرط شادی پایین و بالا می پرد و هی گریه میکند .

دری اگر باز شود آخر این خواب نمیدانم چه خواهد شد .